Strona Główna Nr aukcji: 1828148247
PAROSTATEK, PAROWIEC NA WIŚLE, gr. XIX wiek.

PAROSTATEK, PAROWIEC NA WIŚLE, gr. XIX wiek.

Podobne: parostatek
parowiec

Data wystawienia aukcji: 2011-09-26 19:16:10
Data zakończenia aukcji: 2011-10-10 19:15:00
Dane Sprzedającego:
Zobacz nazwę użytkownika
Dane aukcji
cena aukcji: 69.98 PLN
Kup teraz: NIE
Parametry
Tytuł : CHARAKTERYSTYKA PODRÓŻNYCH NA STATKACH PAROWYCH NA WIŚLE, przez Ksawerego Pilatiego.

Wymiary grafik : Dwie grafiki na jednej karcie o wymiarach 16,5 na 11,5 cm. każdej z nich.

Grafiki ( Drzeworyty sztorcowe ) ukazały się w latach 70-tych XIX wieku w czasopiśmie Kłosy ( nr 577- tom XXIII )

Stan db+ Delikatne przebarwienia. Druga strona zadrukowana. Grafika idealna do przycięcia i oprawy.












-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Parowiec –

statek lub okręt o napędzie parowym, napędzany tłokową maszyną parową (SS) lub turbiną parową (TSS).

Historia[edytuj]
Pyroscaphe 1783 r.
Siłownia parowa wiślanego holownika bocznokołowego Gdańsk 1897r.W 1783 francuski arystokrata, markiz Claude François Jouffroy d'Abbans (1751-1832), zbudował łódź, której wiosła były napędzane maszyną parową. Wynalazca nazwał łódź Pyroscaphe (ognisty statek) i pomyślnie przeprowadził na rzece próby pierwszego parowca.

Pierwszy parowiec wypłynął w rejs w 1807 roku. Początkowo parowce były dość niebezpieczne, gdyż często zdarzały się eksplozje niewystarczająco wytrzymałych kotłów. Udoskonalono je w drugiej połowie XIX wieku i wtedy rejsy parowcami stały się regularne.

Paliwa[edytuj]
Siłownia holownika Słoń z maszyną parową napędzającą śrubę 1893 r.Początkowo, gdy parowce wchodziły do użytku, kotły wytwarzające parę ogrzewane były przez spalanie najpopularniejszego opału czyli węgla lub drewna. Po skonstruowaniu palników zasilanych paliwem płynnym, zaczęto budować parowce z kotłami na różne frakcje ropy naftowej (olej opałowy). Pozwoliło to na lepsze wykorzystanie przestrzeni na statkach, gdyż paliwa płynne można umieszczać w zbiornikach dennych a miejsce zajmowane przez zasobnie na węgiel przeznaczyć na ładunek. Kolejną zmianę przyniosło wprowadzenie energii atomowej. Statki na których źródłem ciepła jest reaktor atomowy mają niespotykaną w innych rozwiązaniach autonomiczność (mogą nie uzupełniać paliwa przez kilka lat), ale są bardzo drogie w budowie i eksploatacji, więc napęd ten jest stosowany na okrętach i lodołamaczach.

Współcześnie[edytuj]
Turbinowo parowy TSS Stefan Batory 1952 r.W drugiej połowie XX wieku ilość parowców zaczęła się zmniejszać gdyż lepszy okazał się napęd spalinowy. Obecnie, poza statkami o napędzie nuklearnym, napęd turbiną parową wykorzystuje się sporadycznie na tankowcach transportujących ropę naftową, ze względu na dostępność taniego paliwa w portach załadunkowych oraz na statkach pasażerskich, gdyż turbiny pracują ciszej i powodują mniej wibracji niż silniki spalinowe.

Parowce jako muzea[edytuj]SS Sołdek w Gdańsku - maszyna parowa z kotłami opalanymi węglem
ORP Błyskawica w Gdyni - turbiny parowe z kotłami opalanymi mazutem
Zobacz też[edytuj] W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
ParowiecNapęd kołowy statku
Śruba okrętowa
SS Warszawa
TSS Stefan Batory
SS (lub RMS) Titanic
SS (lub RMS) Olympic
SS (lub RMS) Carpathia
RMS Lusitania


Statek wiślany

Statki wiślane – statki z napędem mechanicznym pływające po Wiśle w XIX i XX wieku.

Historia[edytuj]Pierwszy statek wiślany z napędem mechanicznym, nazwany paropływem, był to "Victory", który został sprowadzony do Warszawy z Anglii przez
spółkę Wolicki-Berksohn w roku 1828. Statek posiadał jednak zbyt duże zanurzenie i grzązł na mieliznach i szybko został sprzedany. W latach 40. XIX wieku
po plajcie Maurycego Fajansa działało Towarzystwo Żeglugowe hrabiego Andrzeja Zamoyskiego. W 1845 podróż statkiem z Warszawy do Gdańska trwała 48 godzin[1].

Do roku 1863 żegluga wiślana rozwijała się prężnie i powstawały wciąż nowe jednostki – w tym czasie swój rozkwit miała stocznia w Porcie Czerniakowskim,
gdzie w ciągu 13 lat powstało 15 statków. Budowa Kolei Nadwiślańskiej spowodowała spadek przewozu towarów i przebranżowienie przewoźników na rejsy
pasażerskie. Rosnąca konkurencja powodowała nie tylko obniżkę cen biletów, ale także była przyczyną wypadków na wodzie[1].

Na początku XX wieku żegluga wiślana mogła przewieźć 3-4 tys. pasażerów na godzinę, a wśród statków największą jednostką był "Pan Tadeusz" o długości
prawie 60 m. Wydarzenia I i II wojny światowej dodatkowo wyniszczyły rzeczny tabor. Po wojnie podniesiono i uruchomiono 20 bocznokołowców. W 1960 roku w
rejonie Warszawy pływało ich 13, 3 inne w pozostałych częściach rzeki. Ostatnie dwa statki wiślane "Bałtyk" i "Gen. Świerczewski"[1] zniknęły z Wisły w
latach 80. XX wieku. "Bałtyk" został odholowany do Ryni w 1985, po zimie 1990 osiadł na dnie i po roku 2000 został pocięty na złom. Natomiast zatopiony
przy brzegu wrak "Gen. Świerczewskiego" spoczywa w Zalewie Zegrzyńskim przy nabrzeżu jacht klubu w Jadwisinie.

Wykaz statków[edytuj] W latach 1828-1847 w rejonie Warszawy[edytuj]Armator: Wolicki

Victory (statek 1828)
Książę Ksawery (statek 1830)
Armator: Steinkeller

nn (statek 1840)
nn (statek 1842)
W latach 1847-1871[edytuj]Wisła środkowa (Królestwo Kongresowe)
Armator: E. Gulbert, później Spółka Żeglugi Parowej A. Zamojskiego

Książę Warszawski
Wisła (statek 1847)
Armator: Spółka Żeglugi Parowej

Andrzej (statek 1857), Gdańsk (statek 1857), Kazimierz (statek 1851), Kazimierz (statek 1856), Kopernik (statek 1849), Kraków (statek 1850), Książę
Warszawski (statek 1847), Narew (statek 1856), Niemen (statek 1856), Pilica (statek 1856), Praga (statek 1850), Płock (statek 1852), Sandomierz
(statek 1851), Stefan Batory (1920), Warszawa (statek 1858), Włocławek (statek 1853)
Wisła dolna (zabór pruski)
Armator: Juliusz Rosenthal – Bydgoszcz

Toruń (statek 1856)
Kurier (statek 1857)
Matador (statek 1857)
Wisła (statek 1857)
W latach 1871-1918[edytuj]Armator: Maurycy Fajans

Sandomierz (statek 1851), Płock (statek 1851), Warszawa (statek 1873), Maurycy (statek 1879), Konstanty (statek 1879), Kopernik (statek 1881), Kurier
(statek 1885), Inżynier (statek 1886), Sandomierz (statek 1871), Henryk (statek 1887), Sandomierz (statek 1871), Sokrates (statek 1891), Andrzej
(statek 1892), Wisła (statek 1892), Sandomierz (statek 1871)
Armator: F-ma Fajans

Wisła (statek 1897), Warszawa (statek 1899), Płock (statek 1900), Konstanty (statek 1902), Robert (statek 1902), Hamburg (statek 1902), Kraków
(statek 1903), Kujawiak (statek 1903), Praga (statek 1903), Mars (statek 1903), Warszawa (statek 1904), Wawel (statek 1904), Warneńczyk (statek 1904),
Kopernik (statek 1910), Ekspres (statek 1910), Kopernik (statek 1910), Pan Tadeusz (statek 1911), Kolos (statek 1911), Wilanów (statek 1911), Hetman
(statek 1912), Stanisław (statek 1914), Belgia (statek 1914)
Armator: Bumcke & Co

Victor (statek 1871)
Armator: E. Zbrzeziński

Bronisława (statek 1879)
Armator: N. Dobrowolski

Zefir (statek 1879)
Armator: J. Makowski

Fortuna (statek 1879)
Armator: M. Alpin, W. Szwiedow

Nowogeorgiewsk (statek 1881)
Armator: J. Ciechnowski

Włocławek (statek 1881), Kujawiak (statek 1883), Ciechocinek (statek 1883), Przyjaciel Publiki (statek 1892)
Armator: Zarząd Cukrowni Leonów

Leonów (statek 1882)
Neptun (statek 1885)
Tryton (statek 1885)
Armator: S. Górnicki

Mazur (statek 1885)
Krakus (statek 1886)
Polka (statek 1888)
Sokół (statek 1892)
Armator: I. Selenow, J. Siemionowicz, I. Trefiłow

Kurier (statek 1885)
Armator: A. Wochartz i Jaworski ?

Radziwiak (statek 1885)
Syrena (statek 1886)
Armator: A. Wochartz & Co

Konkurent (statek 1887)
Armator: M. Tabacznik, Gostyński & Co

Nowa Praga (statek 1887)
Armator: C. Rogozik & Co

Wanda (statek 1889)
Armator: C. Rogozik

Herold (statek 1897)
Goniec (statek 1903)
Sport (statek 1909)
Armator: M. Lewtow & Co

Polonez (statek 1890)
Nowa Aleksandria (statek 1890)
Armator: Neufeld

Inżunier (statek 1892)
Armator: L. Stern & Co

Gwiazda (statek 1892)
Armator: L. Stern , M. Tabacznik

Mars (statek 1898)
Armator: M. Gold & Co

Przywiślanin (statek 1894)
Wenus (statek 1894)
Armator: Friedman & Co

Płocczanin (statek 1894)
Armator: Merkury

Merkury (statek 1895)
Armator: J. Górnicki & Co

Kurier (statek 1897)
Krakus (statek 1898)
Armator: Kamarow & Co

Bistryj (statek 1898)
Armator: Inż. Albrecht

Piast (statek 1902), Goplana (statek 1902)
Armator: J.Zamojski

Sariusz (statek 1903)
Armator: P. Horodliczko

Delfin (statek 1903)
Zofia (statek 1903)
Armator: A. Drozdowski

Czersk (statek 1903)
Perkun (statek 1903)
Syrena (statek 1903)
Armator: Klaniewski

Santomir (statek 1909)
Armator: nieznany

Nadwiślanin (statek 1895), Warta (statek 1905), Grunwald (statek 1907), Racławice (statek 1907), Radom (statek 1910), Kopernik (statek 1909), Melsztyn
(statek 1909), Wanda (statek 1912), Tyniec (statek 1909)
Statki inspekcyjne zbudowane do I wojny światowej:

Prypeć (statek 1876), Niemen (statek 1876), Dniepr (statek 1876), Wisła (statek 1876), Kulm (statek 1882), Warszawa (statek 1886), Praga (statek 1897),
Narew (statek 1903), Nowa Aleksandria (statek 1903), Pilica (statek 1903), Nowo Iwanogród (statek 1905), San (statek 1905), Sandomierz (statek 1905),
Warszawa (statek 1905), Bug (statek 1905), Dunajec (statek 1905), Kraków (statek 1905), Krystyna (statek 1905), Wawel (statek 1905).
W latach 1918-1939[edytuj]Armator: C. Rogozik – Płock

Herold (statek 1921)
Goniec (statek 1926)
Armator: Zjednoczone Warszawskie towarzystwo Transportu i Żeglugi Polskiej S.A.

Polska (statek 1925)
Francja (statek 1925)
Belgia (statek 1914)
Stanisław (statek 1914)
Warneńczyk (statek 1904)
Armator: Polska Żegluga Rzeczna "Vistula" – Warszawa

Bałtyk (statek 1927)
Atlantic (statek) – od 1927 r.
Belweder (statek 1914) – od 1927 r.
Grunwald (statek 1907) – od 1927 r.
Jagieło (statek) – od 1927 r.
Kościuszko (statek 1892) – od 1927 r.
"Pomian"
Armator: Szkoła Morska – Tczew

Kopernik (statek szkolny)
Armator: ?

Stefan Batory (1920)
Zobacz też[edytuj]Flotylla Wiślana
Oddział Wydzielony Rzeki Wisły
Przypisy1.^ 1,0 1,1 1,2 Rafał Jabłoński. Wiślana żegluga odpłynęła. „Życie Warszawy”, 2008-05-01.
Źródła[edytuj]Witold Arkuszewski: Wiślane statki pasażerskie XIX i XX wieku. Gdańsk: Wydawnictwo Ossolineum, 1973.

Śródlądowe drogi wodne

Śródlądowe drogi wodne to akweny, na których z uwagi na warunki hydrologiczne oraz istniejące urządzenia wodne możliwy jest przewóz osób i towarów statkami
żeglugi śródlądowej. To akweny o specjalnym statusie. Istotnie, status ten posiadają wyłącznie akweny wymienione z nazwy w przepisach.

Integralnymi elementami definicji - drogi wodnej są:

port lub przystań, tj. akwen i grunt oraz związana z nimi infrastruktura znajdująca się w granicach portu lub przystani;
szlak żeglowny, którym jest pas wody przeznaczony do żeglugi;
głębokość tranzytowa, którą jest najmniejsza głębokość szlaku żeglownego określonego odcinka drogi wodnej.

Rola Wisły[edytuj]Najważniejszą śródlądową drogą wodną w Polsce przedrozbiorowej była Wisła, gdyż poprzez swoją sieć dopływów łączyła centrum i południe
kraju z głównym polskim portem morskim – Gdańskiem. Chociaż w polskim handlu spławnym pewne znaczenie posiadały również porty morskie w Elblągu (Nogat),
Rydze (Dźwina), Królewcu (Pregoła) i Szczecinie (Odra), to Gdańsk był portem poprzez Wisłę najlepiej skomunikowanym z zapleczem krajowym: Wielkopolską,
Kujawami, Mazowszem, Podlasiem, a nawet tak odległymi regionami jak Małopolska, Podole, Wołyń i Ukraina[2].

Znaczenie Wisły jako szlaku transportowego towarów masowych wzrastało począwszy od XIV wieku, aby osiągnąć swoje apogeum w XVII wieku, przy czym Wisła
pozostała nadal główną drogą wodną do końca istnienia Rzeczpospolitej Szlacheckiej. Za „złoty okres” transportu wiślanego uznaje się 300 lat kontroli
Polski nad ujściem Wisły (1466-1772)[2]. Apogeum przypada dokładnie w połowie tego okresu dziejowego w 1618 r., kiedy w porcie gdańskim zanotowano
najwyższe ilości spławianych dolną Wisłą towarów. Na ten wywóz składało się przede wszystkim zboże (250 tys. ton), a nadto drewno, potaż, smoła drzewna i
inne produkty służące okrętownictwu[2]. Ujście Wisły było w tej epoce podstawowym źródłem zaopatrzenia Europy Zachodniej w te produkty, a Polskę
określano „spichlerzem Europy i magazynem materiałów do budowy statków”[3].

Wisła była wówczas najważniejszą gospodarczo rzeką świata[2]. Taką liczbę przewozów, jaką notowano na Wiśle w końcu XVI i w pierwszej połowie XVII w.
osiągnął np. Ren dopiero w 1830 r., a więc dwa wieki później[2]. W latach 1740-1796 do portu gdańskiego wpływało ok. 1000 statków wiślanych rocznie, z
czego blisko połowę stanowiły szkuty, a 20% komięgi[4]. W obrotach morskich z Gdańskiem dominowali wtedy Holendrzy - w połowie XVII wieku największa
potęga morska świata. Ówczesne wpływy holenderskie odbiły się nie tylko w gospodarce, ale także w kulturze i architekturze Gdańska i Pomorza Gdańskiego.

Jako ośrodki handlowe i przeładunkowe, w XV-XVII w. rozwijały się przede wszystkim miasta położone nad Wisłą i jej dopływami: Kraków, Sandomierz, Kazimierz
Dolny, Warszawa, Zakroczym, Płock, Włocławek, Toruń, Bydgoszcz, Grudziądz i inne, nad Narwią natomiast ważniejszymi portami były: Pułtusk, Łomża i Tykocin.

źródło : Wikipedia.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------








PAROSTATEK, PAROWIEC NA WIŚLE, gr. XIX wiek.

Cytat ze strony: http://allegro.pl/show_item.php?item=1828148247